My way

Τι ρι νι νι, τι ρι νι νι νι

2005-06-14T17:14:00.000+03:00

Πώς πέρασαν 18 χρόνια;
Σαν σήμερα το 1987 ξεκίνησαν όλα. Τίποτα δε θα'χε γίνει, δε θα'χε ακολουθήσει, αν δεν ήταν εκείνη η παρέα.
Και πάνω απ'όλα, αυτός. Με το υπόγειο βλέμα που σκότωνε, ο πρώτος "πρώτος" αυτής της χώρας. Ο πρώτος που πήρε τους άλλους απ'το χέρι στα δύσκολα. Μόνο που, κι ας μην το'ξερε τότε, πήρε απ'το χέρι όλους όσοι ακολούθησαν κι ακολουθούν ακόμα. Αυτός άνοιξε το δρόμο, σε όλους και σε όλα.Και, γαμώτο, δεν τον συμπάθησα ποτέ. Ποτέ, όμως. Μάλλον τον αντιπαθούσα. Αλλά, ελπίζω οτι μπόρεσα τόσα χρόνια να ξεχωρίζω την αναγνώριση από την συμπάθεια.
Κι, όταν μπήκε με τη δάδα στο χέρι στο ΟΑΚΑ, ανατρίχιασα. Κι, όταν, μετά από μια παύση λίγων δευτερολέπτων, άρχισε να τρέχει, έβαλα τα κλάματα. "Ελα, ρε Νικόλα, γίγαντα". Αυτό το τρέξιμο θα το αναγνώριζα ανάμεσα σε χιλιάδες, όσα χρόνια κι αν είχαν περάσει.

Πάντα πίστευα οτι εκείνη η μέρα ήταν από τις πιο σημαντικές στην σύγχρονη ιστορία της χώρας. Βαριέμαι να γράψω τους λόγους, τους έχω πεί τόσες φορές. Με ψυχρή λογική, ήταν πολύ πιο εύκολο από πολλά που ακολούθησαν. Αλλά, είχε μια δυσκολία που δεν είχε καμία μελλοντική επιτυχία. Ήταν ο πρώτος οργασμός μιας χώρας που δεν είχε τελειώσει ποτέ. Οι επόμενοι είχαν πολλά εμπόδια να περάσουν. Αλλά, είχε ήδη συμβεί μια φορά. Οπότε, γιατί να μην ξαναγίνει; Και μόνο αυτή η σκέψη ήταν αρκετή...

Το "Είμαστε πια πρωταθλητές" το θυμάστε. Τους υπόλοιπους στίχους;

"Βγαίνω μια βόλτα στην Αθήνα
και βλέπω φάτσες γελαστές.
Θα ξανάρθει η ρουτίνα,
θα ξανάρθουνε βροχές.
Θα ξανάρθει η ρουτίνα,
μα κάτι άλλαξε από χθες.

Δεν ήταν μάγια και κατάρες
που δεν κερδίζαμε ποτέ.
Ήμασταν πάντοτε παιχτάρες,
μα δεν αλλάζαμε μπαλιές.
Ήμασταν πάντοτε ψυχάρες,
μα δεν πιστεύαμε ποτέ."

Το ρεφρέν το τραγουδούσαν παιδιά. Αυτά που πολλά χρόνια αργότερα ο Σαββόπουλος τραγούδησε ως "Τα χρυσά παιδιά του Γκάλη". Και τα παιδιά μεγάλωσαν. Κι, αφού μεσολάβησαν κι άλλα πολλά, μας έφεραν στη Λισαβώνα.
Κι αν κάποιος άξιζε να μπει σφήνα στις φωτογραφίες με το κύπελλο, είναι αυτός. Εγω τον βάζω πάντα, στην άκρη.

Like anyone cares... ;-)

2005-06-14T03:35:00.000+03:00

Η αλήθεια είναι οτι απέκτησα καινούργιο pc και adsl εδώ και τρεις μήνες. Αλλά, επειδή έτρεχα διαρκώς με πρόβες ;-)))))))) δεν το αποφάσισα να επιστρέψω.
Τώρα που το σκέφτομαι, βέβαια, ήταν καλή περίοδος για να γράφω, είχα ωραία πράγματα να διαβάσετε. Ας είναι.
Τα αφιερώματα των εφημερίδων στο Euro μ'έκαναν να θυμηθώ οτι ήταν η τελευταία αναφορά μου στο blog. Οπότε, λέω να συνεχίσω.
Φαντάζομαι οτι καταλάβατε με τι...
Stay tuned, if you'd like

Κόκκινο - πράσινο

2004-12-03T01:26:00.000+02:00

Λατρεύω το ποδόσφαιρο. Λατρεύω γενικά να πηγαίνω στο γήπεδο. Μάλλον τα αγαπώ περισσότερο κι απ΄την ομάδα μου.
Δε θα κάτσω να επιχειρηματολογήσω υπέρ της μπάλας και των ομαδικών σπορ. Το έχω κάνει τόσες φορές στη ζωή μου, που ακούγομαι πλέον σα χαλασμένη κασέτα. "If I had to explain, you would never understand", έλεγε μια παλιά διαμήμιση της Harley.

Με πατέρα αθλητικό συνάκτη (μισώ το αθλητικογράφος) και μάνα τρελλή γαυρίνα (και πριν γνωρίσει τον πατέρα), δεν είχα και πολλές επιλογές. Η ιεροτελεστία του γηπέδου υπήρχε από πάντα στη ζωή μου. Και κυριολεκτώ. Η μάνα μου έχει πάει έγκυος στον 6ο-7ο μήνα να δει Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός, στη Λεωφόρο. Και περνώντας το τουρνικέ (αυτό, Ξανθίππη, είναι το περιστρεφόμενο κουβούκλιο, στον έλεγχο εισιτηρίων, που εξασφαλίζει, με ασφικτικό τρόπο, οτι πέρναει έκαστος τη φορά) κόλλησε η φουσκόμενη κοιλιά και υπήρξε ένας σχετικός πανικός. Ναι, το πρώτο μου ατύχημα ήταν στο γήπεδο, πριν καν γεννηθώ. (Δε θέλω αστειάκια του στιλ 'απο εκεί το έπαθες κτλ κτλ)

Έχω δει πολλά. Τα highlights του παλμαρέ είναι 2 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα μπάσκετ, 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα μπάσκετ, 2 Φάιναλ Φορ Ευρωλίγκας, 5 τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ, διάφορα που έχω δει στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης και της Αθήνας, και, φυσικά, προημιτελικό, ημιτελικό και τελικό στο Euro :-)
Μέσα σε όλα αυτά, ένα ήταν από πάντα το γεγονός που με συντρόφευε, κάθε χρονιά.
Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός and vice versa.

Η μητέρα των μαχών. Το ντέρμπι των αιωνίων. Ο αγώνας δίχως αύριο. Το παιχνίδι που παίζονται περισσότερα από τη νίκη και τους 3 βαθμούς. Κι άλλα τέτοια γραφικά κλισέ.

Κάθε χρόνο, από μικρό παιδί, περίμενα εκείνη τη μέρα. Ο φάδερ θα βρει εισιτήρια, η μάδερ κι εγώ θα ντυθούμε στα μπλέ ή στα μαύρα (ούτως ώστε να μην 'ανήκουμε' χρωματικά πουθενά) και θα πάρουμε το τρένο για Ειρήνη. Θα κάτσουμε στο κέντρο και εγώ για τις επόμενες δύο ώρες θα είμαι στη Ντίσνεϊλαντ ;-))) Τότε δεν υπήρχαν κενές ζώνες, υπήρχαν 70.000 εισιτήρια. Οι "φανατικοί" κάθονταν στα πάνω διαζώματα, ένθεν κι ένθεν. Μοιραία το υπόλοιπο γήπεδο γέμιζε από όλους, βάζελους και γαύρους. Οπότε, γύρω σου είχες 'και των δύο φυλών'. Θα πείτε, δεν έπεφτε ξύλο; Έπεφτε, αλλά μόνο ανάμεσα σε μαλάκες και σε τύπους που προκαλούσαν.

Εγώ, λοιπόν, μαγευόμουν. Καταρχάς, από το χορτάρι. Το πιο ωραίο πράσινο ever. Καμία σχέση με το χρώμα που βλέπεις στο γήπεδο. Μετά με όλα. Τα κασκόλ, την ιαχή στα συνθήματα, τα χρώματα, τις αποδοκιμασίες, τις φωνές, την ένταση, το ΟΑΚΑ να τρέμει κυριολεκτικά. Και το γκολ. Αυτό το ξέσπασμα, τον απίστευτο θόρυβο, τις άναρθρες κραυγές, τα σώματα να αγκαλιάζονται, χιλιάδες χέρια υψωμένα στον αέρα. Δε με θυμάμαι ποτέ να έχω άγχος ή να στεναχωριέμαι αν χάναμε. Θύμαμαι να είμαι πάντα χαρούμενος με αυτό που έζησα και το βράδυ να βλέπω τις φάσεις στην τηλεόραση, γιατί στο γήπεδο χάζευα τις κερκίδες ;-)

Μετά υπήρχε και το ΄γήπεδο με τον φάδερ'. Που σήμαινε δημοσιογραφικά θεωρεία, Καραϊσκάκη ή ΟΑΚΑ, κουβέντα για μπάλα και μετά στην εφημερίδα για να γράψει το ματς. Εκεί πρόσεχα περισσότερο το παιχνίδι, ήμουν λιγάκι 'γιός δημοσιογράφου' κι όχι ένα παιδάκι που λατρεύει απλά να βρίσκεται εκεί.

Μετά ήρθε η tv. Έγινε καθεστώς το να βλέπεις το Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός ζωντανά. Οι επισκέψεις αραίωσαν. Κι ήρθε πριν από 3 χρόνια το ματς που έδειχνε ο Alpha Digital και δεν είχα τρόπο να δω. Κι απόφασισα να πάω. Και τα θυμήθηκα όλα πάλι, κι αποφάσισα να πηγαίνω κάθε χρόνο.

Έτσι, το Σάββατο, θα είμαι πάλι εκεί, στο νέο Καραϊσκάκη, να δω το ντέρμπι των αιωνίων. Μόνο που είμαι ήδη ξενερωμένος. Δε θα έχει βάζελους. Όχι, δεν είμαι τύπος των επεισοδίων, ούτε τύπος που πάει να βρίσει και να πετάξει κέρματα. Αλλά, πως να το κάνουμε, σε αυτό το ματς, θες τους αντιπάλους εκεί. Να τους βλέπεις να κάνουν σα μανιακοί όταν βάλουν γκολ κι όλο το υπόλοιπο γήπεδο να είναι παγωμένο. Να τους βλέπεις παγωμένους όταν χάνουν κι ακούν όλο το γήπεδο να τους χλευάζει. Να ακούς διαμαρτυρίες όχι μόνο όταν δεν παίρνεις εσύ πέναλτι, αλλά κι όταν δεν παίρνουν αυτοί. Ν'ακούς το "Γαμιέται ο Θρύλος κι ο Πειραιάς" να διαδέχεται το "Γαμιέται ο ΠΑΟ κι η Λεωφόρος". Γιατί, από μικρός, για όλα αυτά μ'άρεσε το Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός. Τώρα θα δώ απλά 35.000 γάυρους τρελλαμένους. Δεν έχει ενδιαφέρον όταν είναι μόνοι τους. Είναι μάλλον άσχημο. Δε μ'αρέσει το κόκκινο, χωρίς το πράσινο.

Ξέρω οτι αν ερχόντουσαν βάζελοι θα είχαμε επεισόδια. Είναι σχεδον βέβαιο. Και χαίρομαι όταν σκέφτομαι οτι μπορεί και να περάσει η φετινή χρονιά χωρίς αυτά. Αλλά, το τίμημα είναι πολύ μεγάλο. Δεν είναι μπάλα αυτό, όπως δεν είναι μπάλα να έχει 20.000 αστυνομικούς. Μακάρι, σε κάποια χρόνια να έχουμε λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τα Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός που έχω δει. Αλλά, θα΄ναι μάλλον βαρετό. Θα επανέλθω στο θέμα μια μέρα, θα γράψω για το Euro. Αυτό που δεν έχω αποφασίσει είναι, αν θα είναι ένα μεγάλο ποστ ή πολλά και για τις δώδεκα μέρες που πέρασα εκεί, σαν ημερολόγιο ;-)
Το σίγουρο είναι οτι θα πάθετε πλάκα με τις φωτογραφίες. Αν μπορούσα να άνεβάσω και video...

Thanx, family

2004-12-01T23:33:00.000+02:00

Σίστερ εντ μάδερ ντοντ λάικ δε ΤΙΜ κομέρσιαλ, του.
Γιεςςςςς ;-))))

Σχετικά links

2004-12-01T16:02:00.000+02:00

Διάβαζα τον αρκούδο, ακολούθησα το link και διάβασα το άρθρο σχετικά με τον Καζαντζίδη (ξέρω ότι όλοι τον αποκαλούν Στέλιο, αλλά αφού δεν τον ένοιωσα ποτέ τόσο κοντά, θα αρκεστώ στο επίθετο).
Αμέσως θυμήθηκα. Μου είχε στείλει η titania μέσω ICQ ένα παρόμοιο link. Πάνε τουλάχιστον 2 χρόνια. Είχε γράψει κάτι τέτοιο: "Διάβασέ το. Είναι υπερβολικός, αλλά πάνω-κάτω τα λέει καλά. Μερικά από αυτά τα έχω ακούσει να τα λες".

Έψαξα, το βρήκα.
Και τώρα σκέφτομαι οτι το θέλω μόνιμο "σχετικό link" στο blog.
Click, read and comment, if u'd like

ps Επίσης, σκέφτομαι ότι έχω να χορέψω πάνω από 2 χρόνια. Μεγάλωσα...

Πριν 2 λεπτά

2004-11-30T19:03:00.000+02:00

Η γιαγιά μου φτιάχνει να φάω. Εγώ σκέφτομαι και ακούω μουσική στο pc.
Κλειδιά στην πόρτα, μπαίνει η μάνα.
"Νόμιζα πως θα ήταν η μικρή", λέει η γιαγιά. "Που είναι;"
"Στην Εύη, πήγε μετά τη δουλειά, τρώνε".
Και προσθέτει, "πεινάω, μαμά"...

Το μυαλό ξυπνάει αμέσως τη μελωδία.
Ο Σταμάτης στο πιάνο, η Λίνα στους στίχους και η Τάνια στο μικρόφωνο.
"Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω..."

Και κλαις...

Συγνώμη...

2004-11-30T15:58:00.000+02:00

...μπορώ να μη ξαναδώ τον τύπο της TIM να προσπαθεί να κρατήσει το ίδιο (ωραίο) χαμόγελο για 15 δευτερόλεπτα, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος;;;;

Όχι, ε;

ΟΚ, τουλάχιστον μπορείτε, σας παρακαλώ, να μη βγάλετε άλλο σποτάκι με το ίδιο creepy τέλος; Κι ας είμαι, απ'ότι φαίνεται, ο μοναδικός Έλληνας που βρίσκει ηλίθιο και αντιαισθητικό το να κρατάς την ίδια έκφραση στο πρόσωπό σου, όσο cute κι αν είναι.

Tα θέλω όλα, TIM, pls σεβάσου τη μειονότητα και θ'αλλάξω σύνδεση.

Yeah, it's official...

2004-11-29T01:19:00.000+02:00

..τα Χριστούγεννα έρχονται.
Άκουσα το "Last Christmas" στο ραδιόφωνο ΄-)

Χωρίς σειρά προτίμησης

2004-11-24T16:18:00.000+02:00

Θέλω να ξυπνήσω...

...στο δικό μου σπίτι
...και να χαμογελάνε και οι δύο
...και το βράδυ να έχω πρόβα
...και σε δύο ώρες να έχω γύρισμα
...και το βράδυ να έχω πρεμιέρα
...και να έχω πάρει όλα τα σκεπάσματα από κάποια
...και να πετάω σε μερικές ώρες για Γερμανία να δώ την Εθνική στο Μουντιάλ
...και να φύγω ταξίδι
...και να είμαι στα Κύθηρα με τους φίλους μου
...και να είμαι στους Παξούς, όχι μόνος μου
...και να είναι Παρασκευή 13 Αυγούστου 2004 και να ξεκινάνε οι Ολυμπιακοί
...και να είναι Δευτέρα 5 Ιουλίου 2004 και να γυρνάω από τη Λισσαβώνα
...και να είναι μια μέρα στο Δεκέμβριο του 1993 και να πάω σχολείο
...και να έχω δίπλωμα και όλα τα χαρτιά που μου λείπουν
...και να πιω ένα καφέ μόνος μου
...και να βγώ στην τηλεόραση να βρίσω όσους απεχθάνομαι κι οι άλλοι θαυμάζουν
...και να έχω όλα τα τραγούδια που θέλω
...και να βαριέμαι να πάω στο θέατρο
...και το βράδυ να πάω σε συναυλία του Robbie
...και να είμαι σ'ένα νησί που μ'έχουν πάει
...και να νομίζω οτι την αγαπάω
...και να την αγαπάω
...και να τα'χω κάνει όλα
...και να θέλω άλλα τόσα

Me and my Robbie, Part III

2004-11-21T19:53:00.000+02:00

There was me and my Robbie...

Για το τέλος έλεγα να ανεβάσω μια συλλογή από στίχους και λόγια.
Βγήκε κάτι σαν τη ραψωδία Ζ της Ιλιάδας και κατέβηκε.
Θα αφήσω μόνο το "Come undone" (titania's favorite) και το "Me and my monkey".

1) Come undone

So unimpressed but so in awe
Such a saint but such a whore
So self aware so full of shit
So indecisive so adamant
I'm contemplating thinking about thinking
It's so frustrating just get another drink in
Watch me come undone

They're selling razor blades and mirrors in the street
Pray that when I'm coming down you'll be asleep
If I ever hurt you your revenge will be so sweet
Because I'm scum
And I'm your son
I come undone
I come undone

So rock and roll so corporate suit
So damn ugly, so damn cute
So well trained, so animal
So need your love, so fuck you all
I'm not scared of dying I just don't want to
If I stopped lying I'd just disappoint you
I come undone

So write another ballad
Mix it on a Wednesday
Sell it on a Thursday
Buy a yacht by Saturday
It's a love song
A love song
Do another interview
Sing a bunch of lies
Tell about celebrities that I despise
And sing love songs
We sing love songs
So sincere
So sincere

2)Me and My Monkey

There was me and my monkey
And with his dungarees and roller blades smoking filter tips
Reclining in the passenger seat of my super-charged jet black Chevrolet
He had the soft-top down (he liked the wind in his face)
He said 'Son, you ever been to Vegas?' I said 'no'
He said 'that's where we're gonna go - you need a change of pace'
And we hit the strip with all the wedding chapels and the neon signs
He said 'I left my wallet in El Segondo' and proceeded to take two grand of mine
We made tracks to The Mandalay Bay Hotel
Asked the bell boy if he'd take me and my monkey as well?
He looked in the passenger seat of my car and with a smile he said
'If your monkey's got that kind of money sir, then we've got a monkey bed!'

Me and my monkey
With a dream and a gun
I'm hoping my monkey don't point that gun at anyone
Me and my monkey
Like Butch and the Sundance Kid
Trying to understand why he did what he did
Why he did what he did

We got the elevator, I hit the 33rd floor
We had a room up top with the panoramic views like nothing you'd ever seen before
He went to sleep in the bidet and when he awoke
He ran his little monkey fingers through yellow pages
Called up some escort services and ordered some okey doke
Forty minutes later there came a knock at the door
In walked this big bad ass baboon into my bedroom with three monkey whores
'Hi! My name is Sunshine - these are my girls
Lace my palm with silver baby and oh yeah, they'll rock your world'
So I watched pay-per-view and polished my shoes and my gun
Was diggin' old Kurt Cobain singing 'bout lithium
There came a knock at the door and in walked Sunshine
'What's up? You'd better get your ass in here boy, your monkey's having too much of a good time!'

Me and my monkey
Drove in search of the sun
Me and my monkey
Don't point that gun at anyone
Me and my monkey
Like Billy The Kid
Trying to understand why he did what he did
Why he did what he did

Got tickets to see Sheena Easton, the monkey was high
Said it was a burning ambition to see her before he died
We left before encores, he couldn't sit still
Sheena was a blast baby but my monkey was ill
We went to play black-jack, kept hitting twenty three
Couldn't help but notice this Mexican just staring at me
Or was it my monkey? I couldn't be sure
It's not like you'd never seen a monkey in rollerblades and dungarees before
Now don't test my patience 'cause we're not about to run
That's a bad ass monkey boy and he's packing a gun
'My name is Rodriguez', he says with death in his eye
'I've been chasing you for a long time amigos, and now your monkey's gonna die!'

3) Τελευταία ατάκα, πριν το "Angels" και το τέλος της συναυλίας

"I know I've said it before, but I am gonna get old and I'm getting older. I want you to come with me. You've watch me grow up so far, I wanna get old with you lot. Please, please, don't leave me. This is Angels..."

Kι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Part III coming up, stay tuned

2004-11-20T03:37:00.000+02:00

Titania, great idea this RW special, hope you ok with me taking part ;-)

Me and my Robbie, Part II

2004-11-20T03:17:00.000+02:00

There was me and my Robbie...

Από το πρώτο πλάνο από το ελικόπτερο, που δεν πίστευα στα μάτια μου πόσο κόσμο είχε, μέχρι το αντίο στο "Knebworth, I love you" ήμουν εκστασιασμένος. Το είδα ξανά και ξανά, έφερα όλους τους φίλους μου να το δουν, το είδα με τη mother και της μετέφραζα τους στίχους, το σκεφτόμουν όλη μέρα.

Εκτοτε πήρα όλα τα DVD. To "Nobody Someday", to "Where Egos dare" και τελευταίο το "Live at the Albert". Έμαθα όλους τους στίχους, αν και κατά ένα περίεργο τρόπο είχα καταλάβει πολλούς από τη συναυλία. Έμαθα ό,τι μπορούσα, είτε από το πρώτο DVD, που είναι σαν ντοκιμαντέρ, είτε από τους στίχους, είτε από το Internet, είτε σκεφτόμενος αυτά που μου είχε πει ο Ρομπέρτο. Τον αγάπησα.

Τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι για το ταλέντο του. Τα ταλέντα του, μάλλον. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες γι'αυτά, τα θεωρώ μοναδικά, απίστευτα, αλλά δεν είναι αρκετά, δεν οφείλεται σε αυτά. Για αυτά, θα τον θαύμαζα, απλά.

Τον αγαπώ, γιατί αισθάνομαι οτι τον ξέρω. Και τον ξέρω ούτε επειδή έψαξα να μάθω, ούτε επειδή έψαξαν άλλοι (media κτλ) και μου τα είπαν. Τον ξέρω γιατί αυτός "ήρθε" σε'μένα. Με τους στίχους, μιλώντας στο κοινό στο Knebworth, μιλώντας στην κάμερα στο "Nobody Someday".

Τον αγαπώ για την αδιανόητη ειλικρίνεια του. Σε όλα. Γιατί μου εκθέτει όλα του τα ταλέντα μέσα από όλες του τις αδυναμίες. Και δεν είναι αδυναμίες που εκθέτεις έτσι απλά, πόσο μάλλον να τις περιγράφεις, να τις αναλύεις. Γιατί "βγαίνει" ως έχει. Και αυτό τον κάνει ακαταμάχητο. You can't help it όταν τραγουδάει και ξέρεις ότι τα έχει ζήσει ο ίδιος, τα γράφει, στα λέει έτσι απλά. Και τα λέει όχι μόνο σε μπαλάντες, όπως κάποιος θα σκεφτεί, αλλά σε σούπερ χορευτικά και "ανεβαστικά". Φανταστείτε 125.000 να χοροπηδάνε και να τραγουδάνε "Υou think that i'm strong, you're wrong".

Δεν είναι ψεύτικη συγκίνηση, είναι οτι δεν εχουμε (έχω, whatever) συνηθίσει σε κάτι τέτοιο. Σκεφτείτε το. Όχι μόνο από καλλιτέχνες, από όλους, γύρω μας. "Είμαι αυτός, έχω κάνει αυτά, θα ήθελα αυτά, σκέφτομαι αυτά για τον εαυτό μου, αυτά για τους άλλους, είμαι ένα χάλι, sorry". Και συν τοις άλλοις, είμαι και ότι πιο ταλαντούχο έχετε δει και το ξέρω". Το απίστευτο μείγμα. Όλα μαζί, όλα μπροστά στα μάτια μου. Sorry, εγώ δεν το έχω ξαναδεί. And I can't help, falling in love with you ;-))))

Hey, Rob, if you're listening, pls, do me a favor. Stay sober, it will mean a lot to me, for reasons Ι can't explain. Clean And Crazy, remember? It is printed on the honorary Zippo lighter they gave to Roberto, before he returned, saved, in Greece. Hope they gave you one, too, and you keep it somewhere.

Me and my Robbie, Part I

2004-11-20T01:52:00.000+02:00

There was me and my Robbie...

Δεν θυμάμαι ποια ακριβώς χρονιά έγινε αυτό.
Ο Τσάρλι έχει έναν οικογενειακό φίλο, δεκαετίες τώρα, ηλικίας 45-50, που όλοι φωνάζουν Ρομπέρτο. Ούτε ο Τσάρλι δεν ξέρει πώς τον λένε. Ο Ρομπέρτο ήταν χρήστης για δεκαετίες, στο τελευταίο στάδιο. Λόγω των πάντα υψηλών γνωριμιών του (έχει κάνει απίστευτη ζωή χωρίς ποτέ να έχει φράγκο), βρέθηκε ένας παλιός καλός φίλος και του έδωσε την ύστατη ευκαιρεία να σωθεί. Όλα τα έξοδα πληρωμένα, για όσο χρόνο χρειαστεί, σε μία από τις πιο ακριβές κλινικές του κόσμου, στην Αγγλία. Κι όταν λέμε κλινική, μη φανταστείτε το Ιπποκράτειο, μιλάμε για απέραντες εκτάσεις πράσινου, για παραδεισένιες συνθήκες.

Όταν μετά από ένα χρόνο, ήρθε Ελλάδα για λίγο, συναντηθήκαμε μερικές φορές πριν επιστρέψει. Μέσα σε όλες τις συζητήσεις, ανέφερε τον Robbie, χωρίς όμως προσπάθεια εντυπωσιασμού, ήταν πολύ απλά ο πιο καλός του φίλος από "εκεί". Τότε για τον Robbie ήξερα οτι ήταν παλιά στους "Take That" και ότι τώρα είναι μόνος του και τραγουδάει το "Millenium", που δε μου άρεσε κιόλας. Στον δρόμο να τον έβλεπα δε θα τον γνώριζα. O Ρομπέρτο, λοιπον, μίλαγε συνέχεια γι'αυτόν. Τι γαμάτος τύπος είναι, πόσο ταλαντούχος, πόση προσπάθεια κάνει, τι ψυχή έχει, τι μεγάλη μπάλα παίζει κτλ κτλ

Μας είχε πει και μερικές ιστορίες για αυτούς τους δύο, αλλά είναι μεγάλες να τις αναφέρω. Το θέμα είναι οτι είχα μάθει αρκετά γι'αυτόν, ως άνθρωπο, χωρίς να ξέρω τίποτα για την καλλιτεχνική του ζωή.

Όσο πέρναγε ο καιρός μάθαινα τυχαία διάφορα, οτι τραγούδησε Sinatra και γενικά τραγούδια από τους Rat Pack στο Royal Albert Hall, οτι έγινε της πουτάνας που ένας ποπσταρ, πρώην μέλος boy band, έκανε κάτι τέτοιο κτλ. Και οτι, γενικά όλοι ασχολούνται μαζί του. Μετά άκουσα το "Feel", έπαθα πλάκα όταν πρόσεξα όλους τους στίχους κι όταν έμαθα οτι τους γράφει ο ίδιος, θυμήθηκα όσα ήξερα από τον Ρομπέρτο. Και το αγάπησα το τραγούδι, αλλά με αυτόν καμμία ασχολία ;-)

Μετά ήμουν σε μια σχέση κι η κοπέλα αγαπούσε Robbie. Και παρ'όλο που εκτιμούσα το μουσικό της γούστο στην ξένη μουσική, δεν κάθησα ποτέ να ακούσω τα τραγούδια του ή να διαβάσω τους στίχους που ήθελε, δεν έτυχε. Γενικά, δεν επηρεάζομαι από γνώμες άλλων, εκτός αν τους έχω τσεκάρει πρώτα. Και ήξερα οτι, για να επιμένει, θα τον γουστάρω τον τύπο (αυτή μου έμαθε το "Forgive me love", αρκούδε). Έτσι, πριν από ένα χρόνο περίπου, στα γενέθλια της πήρε ένα διπλό DVD με όλα τα video-clip του David Bowie, ένα DVD της Alanis και το CD "Live at Knebworth" του Robbie. Θυμάμαι οτι είδαμε μερικά από τα δύο DVD και μετά βάλαμε να ακούσουμε το CD. Της είπα, θα το ακούσω προσεκτικά άλλη φορά, με τους στίχους μαζί, βάλε τώρα το "Feel". Ξεφυλίζοντας το βιβλιαράκι του CD, πρόσεξα οτι επίκειται DVD από τη συναυλία. Της είπα θα της το πάρω όταν βγει και μετά μιλάγαμε για το πως είχε 125.000 κόσμου κάθε μέρα, για τρεις μέρες. Τρεις μέρες μετά χωρίσαμε, το CD δεν το άκουσα ποτέ.

Μερικούς μήνες αργότερα, πήγα να πάρω το νέο κύκλο "Friends", την απόλυτη ψύχωση της οικογένειας, including mother. Το είδα στο ράφι, "What we did last summer, Live at Knebworth". Το πήρα (μαζί με τα "Friends") χωρίς δεύτερη σκέψη. Το ίδιο απόγευμα παρακολούθησα, μόνος μου, τη συναυλία, από την οποία ήξερα μόνο δύο τραγούδια...

I love you all, either way...

2004-11-17T16:28:00.000+02:00

Απάντηση του Όττο, σχετικά με τη ψυχολογία των παικτών για τον αποψινό αγώνα:
"Η ψυχολογία είναι καλή. Ολοι είναι στην καλύτερη ηλικία. Είναι ωραίοι άνδρες και έχουν ωραίες γυναίκες. Γιατί να έχουν κακή ψυχολογία;"...

Όταν λες όμορφο τον Βενετίδη, είσαι μεγάλη μορφή ;-)))

31 years

2004-11-17T16:20:00.000+02:00

Thanx, for the link, arkoudos.
Μπορώ να σου πω οτι το είχα ξεχάσει...
Πάω να πω στη mother να φτιάξει καφέ και να μου ξαναπεί την ιστορία, από την στιγμή που μπήκε μέσα, μέχρι που έφτασε σπίτι.

Την έχω ακούσει πολλές φορές, αλλά είναι το "παραμύθι" της παιδικής μου ηλικίας, ποτέ δεν το χορταίνω

Καθυστερημένο, αλλά...

2004-11-17T15:53:00.000+02:00

...το χθεσινό ηλιοβασίλεμα ήταν απιστεύτου.
Ήδη, τσεκάρω να δω τι σύννεφα έχει για το σημερινό

Τώρα μου ήρθε, ξέρει κανείς αν υπάρχει άλλη γλώσσα, που να ονομάζει τη συγκεκριμένη στιγμή "βασίλειο του ήλιου";

Trivial answer (like anyone cares...)

2004-11-16T17:46:00.000+02:00

Λοιπόν, με καθυστέρηση μιας μέρας (μου είναι δύσκολο να είμαι συνεπής) παραθέτω τα όσα γνωρίζω για το γνωστό ως "Αλίμονο του Μητροπάνου.

Όπως, σωστά αναφέρθηκε, πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού, και επιτυχία, έγινε από τον Κωστάκη (ή Κωστή) Χρήστου στις αρχές τις δεκαετίας του '70. Μουσική: Δημήτρης Χριστόπουλος, Στίχοι: Σοφία Καπίρη. Το έχω ακούσει σε αυτήν την εκτέλεση και θυμάμαι και τους στίχους στο δεύτερο κουπλέ, που δεν ακούγονται ποτέ στην εκτέλεση του Μητροπάνου. Όσοι τύχει και το ακούσουν, μάλλον θα απογοητευτούν, μια κλαψιάρικη μπαλάντα είναι, ο Κωστάκης έχει σχετικά γραφική φωνή και γενικά δεν "μοιάζει" με αυτό που έχουμε συνηθίσει.

Το πρώτο τραγούδι, η "εισαγωγή", είναι το "Δυο νύχτες". Μουσική (surprise): Τόλης Βοσκόπουλος, Στίχοι: Ηλίας Λυμπερόπουλος. Τραγούδι της Μαρινέλας! Επίσης, το έχω ακούσει, νομίζω οτι το έχω ακόμα σε κάποιο cd. Απαράδεκτο, προκαλεί μόνο γέλιο (σ'έμενα τουλάχιστον). Έχει τον ίδιο μακρόσυρτο και βαρύ τρόπο να φτάνει στο ρεφρέν, μόνο που δεν είναι ούτε μακρόσυρτος, πάει πιο γρήγορα, ούτε βαρύς, τραγουδάει η Μαρινέλα ;-))) είναι σαν να ακούς τον Καλυβάτση, με ψιλή και γρήγορη φωνή, να διακωμωδεί κάτι.

Το τελευταίο είναι το "Θέλω απόψε να σου γράψω". Μουσική: Σπύρος Παπαβασιλείου, Στίχοι: Κώστας Βέργος. Δε γνωρίζω τίποτε άλλο, εκτός από το γεγονός οτι ο Παπαβασιλείου έχει γράψει τη μουσική σε πολλά τραγούδια του Μητροπάνου ("Καλοκαίρια και χειμώνες", "Κυρά ζωή", "Θα ζήσω και χωρίς εσένα" και άλλα). Αν είναι επανεκτέλεση ή οχι, δεν ξέρω.

Όλα αυτά κυκλοφόρησαν με τον τρόπο που ξέρουμε το τραγούδι στο δίσκο "Λαϊκά '76". Το δωδέκατο κομάτι
αντί για τίτλο έγραφε:
12 α.Δυο νύχτες
β.Αλίμονο
γ.Θέλω απόψε να σου γράψω

Ποιος έκανε τη μαγική ενορχήστρωση που τα ένωσε, ποιος είχε την ιδέα που έμεινε στην ιστορία, μου είναι άγνωστο. Τυπικά, πάντως, ο Μητροπάνος δεν έχει τραγούδι με τον τίτλο "Αλίμονο" ή "Δυο νύχτες". Στο ζωντανό δίσκο "Μια νύχτα στο Λυκαβηττό", υπάρχει ως κλείσιμο της συναυλίας μια επική εκτέλεσή του, διάρκειας περίπου οκτώ λεπτών (το "κανονικό" είναι μόλις τέσσερα και 41). Τη θέση του "Θέλω απόψε να σου γράψω" έχει πάρει το "Βγήκε η ζωή μας στο σφυρί", του Θεοδωράκη. Στίχοι άγνωστοι, πρώτη εκτέλεση Θανάσης Καλογιάννης.
Αυτά ;-)

Τις Κυριακές από παιδί τις σιχαινόμουνα

2004-11-13T03:04:00.000+02:00

Γίγας Μίλτος σε συγκινητικό (για μένα) flash-back. Click, αξίζει

Trivial

2004-11-09T03:26:00.000+02:00

Έχω ένα κόλλημα. Μάλλον, έχω ένα μεγάλο ή, μάλλον, ας το πούμε ένα απο τα πολλά για να τελειώνουμε ;-)

Να δω πως θα το γράψω χωρίς να πλατιάσω.
Πιστεύω οτι όλοι πρέπει να ασχολούνται στο μέγιστο δυνατό με ό,τι τους αρέσει.
Κι εξηγούμαι. Μιλάς για σινεμά κι ο συνομιλητής μιλάει για την αγαπημένη του ταινία. Και, πολύ καλώς, το κάνει με πάθος, την εξυμνεί, την τάδε σκηνή, τους ηθοποιούς, την τάδε ατάκα κτλ.
Και τον ρωτάς, σκηνοθεσία; Δεν ξέρεις, ε; Σενάριο; Ουτε;
Ομοίως, το τραγούδι της ζωής μου, πεθαίνω γι'αυτο το ζεϊμπέκικο, τρελλαίνομαι γι'αυτό το στίχο. Ποιός έχει γράψει μουσική; Στίχους;

Δε λέω να γίνεις Τιμογιαννάκης, ούτε Μουρατίδης. Αλλά, του πούστη, γι'αυτές τις 3-4 ταινίες, τα 5-10 τραγούδια, που ο ίδιος παραδέχεσαι οτι είναι τόσο σημαντικά για σένα, δεν οφείλεις να ξέρεις κάτι παραπάνω; Ποιός έγραψε αυτό το συγκλονιστικό ρεφρέν, ποιος είχε αυτή την σύλληψη του σεναρίου; Γιατί να αρκείσαι στους ηθοποιούς ή στους τραγουδιστές; Και να κάνεις κι εκεί λάθος νομίζοντας οτι το "Μια καρδιά" είναι του Ρέμου, το "Πάρτι" του Χατζηγιάννη, η "Ζελατίνα" της Πρωτοψάλτη, τα "Ήσυχα βράδια" του Κότσιρα κτλ.

Παρένθεση. Ούτε εγώ ο ίδιος τα ξέρω όλα. Ίσως και να μη γίνεται να τα ξέρω όλα για αυτά που γουστάρω. Αλλά, προσπάθω ο γαμημένος, ψάχνω, αποθηκεύω στο μυαλό μου, δεν σηκώνω αδιάφορα τους ώμους "δεν ξέρω".

Έχω ακούσει κόσμο να υμνεί, να χορεύει, να σηκώνει χέρια ψηλά, "πωπω τι τραγουδάρα", τους ρωτάς ποιος το λέει και σε στραβοκοιτάνε, το προχωράς σε στίχους και μουσική, και γίνεσαι αντιπαθητικός. "Γιατί, εσύ ξέρεις;", σε ρωτάνε. Όχι, ρε μαλάκα, δεν ξέρω, δεν είναι το δικό μου αγαπημένο ζεϊμπεκικο, το δικό σου είναι. Κι αυτομάτως, γίνεσαι ο ξερόλας, ο επιδειξίας γνώσεων. Μα, ρε μαλάκα, επειδή δεν ξέρω ρωτάω, όχι επειδή ξέρω. Για να μάθω από εσένα, που σ'αρέσει το τραγούδι. Κι αν τυγχάνει και ξέρεις για το δικό τους και τους ενημερώσεις, μία που το άκουσαν, μία που το ξέχασαν, άχρηστη πληροφορία.

Πλάτιασα, ε; ;-) Γι'αυτό λέμε έχω κόλλημα ;-)

Την Κυριακή στο fame story, ένας από τους δύο προτείνομενους είπε το γνωστό ως "Αλοίμονο, του Μητροπάνου", ένα από τα πλέον κλασσικά "μπουζουκικά" τραγούδια. Τραγούδι, δηλαδή, που κάθε τραγουδιστής πρέπει να πει στο μαγαζί που τραγουδάει, μετά τις 4, για να πάρει το απαραίτητο λουλούδι και το σχόλιο "φωνάρα!". Αυτό συμβαίνει σταδιακά σε όλα τα μαγαζιά, από το 1997 και μετά, όχι πριν. Το γιατί, είναι άλλη κουβέντα, πολύ εξειδικευμένη.

Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα από τα καλύτερα trvial της ελληνικής δισκογραφίας, πολύ ενδιαφέρον. Σας προτείνω, λοιπόν, μιας και οι περισσότεροι το ξέρετε και το θεωρείτε τραγουδάρα, να το ψάξετε. Πείτε το και σε όσους άλλους θέλετε, όσους ξέρετε και τους αρέσει. Η φύση του τραγουδιού είναι τέτοια που πίσω του υπάρχουν πολλά περισσότερα από το "Στίχους/Μουσική".

Περιμένω απαντήσεις, μέχρι την άλλη Δευτέρα. Μπορεί να δωθεί παράταση, αν υπάρχει λόγος ;-)
Τί θα κερδίσετε; Θα μου τα πείτε, ελπίζω, οι ίδιοι...

Bliss on stage

2004-11-05T09:32:00.000+02:00

Κέφια, κέφια, κέφια ;-)))

Ίσως, μερικοί θυμούνται οτι στο πρώτο post έγραφα για ψιλοκακή περίοδο, που όμως συνοδεύεται από μια πολύ καλή "φόρμα". Ε, αυτή η υποτιθέμενη φόρμα στην οποία βρίσκομαι αρχίζει να αποδίδει καρπούς.

Σήμερα είχα να παρουσιάσω στη σχολή ό,τι πιο δύσκολο (μέχρι το επόμενο). Το είχα ήδη παρουσιάσει ανεπιτυχώς δύο φορές, αλλά με πολύ μεγάλη απόσταση χρονικά, μία πριν από ένα χρόνο και μία πριν από 8 μήνες. Την Τρίτη το απόγευμα, πήρα την Κατερίνα, με την οποία θα το παρουσίαζα, να της πω τι ίδεα έχω και τι θα κάνουμε. Αφού της μίλαγα καμιά ωρίτσα γι'αυτο που έχω σκεφτεί, κλείσαμε ραντεβού για την Τετάρτη να το κάνουμε πρόβα και να το δείξουμε σήμερα. Με το που έκλεισα το ακουστικό, το μυαλό άστραψε, το ξανασήκωσα, την πήρα κι άρχισα με ρυθμούς πολυβόλου να της εξηγώ τη νέα ιδέα, τη σούπερ, τη γαμάτη, την απίστευτα πιο δύσκολη από την πρώτη ;-))))

Anyway, η πρόβα χθες πήγε σχετικά καλά. Έδωσα μεγάλη βάση στη θεωρία, στο να της ξεκαθαρίσω τι ακριβώς έχω στο μυαλό μου, για μένα και για αυτήν. Είχαμε μία ώρα στη διάθεση μας, περάσαμε τα 50 μιλώντας (ναι, Ξανθίππη, εγώ μίλαγα, αυτή άκουγε) και μόλις τα δέκα δοκιμάζοντας τι και πως θα συμβεί. Αυτό κανονικά σημαίνει σχεδόν μηδενική προετοιμασία, άλλο να ξέρεις τι θα κάνεις κι άλλο να το βλέπεις στην πράξη, να βλέπεις τι και κατά πόσο λειτουργεί.

Παρόλα αυτά, σήμερα όσο πλησίαζε η ώρα να ακούσω το "παμε να δούμε τον Θέμη", τόσο πιο σίγουρος ήμουν. Είχα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη σε αυτήν, καλή ηθοποιός και έξυπνος άνθρωπος, γι'αυτό χθες της εξηγούσα περισσότερο. Ήξερα οτι, αν καταλάβαινε ακριβώς τι έχω στο μυαλό μου, θα τα πήγαινε σούπερ και τα πήγε.
Εγώ γιατί ήμουν σίγουρος; Όχι, βέβαια οτι δεν είχα άγχος, άγχος έχω πάντα.

Τώρα που το σκέφτομαι, ήξερα υποσυνείδητα οτι είμαι πιο έμπειρος, καλύτερος, πιο έτοιμος. Θα μπουρούσα να είχα περάσει την άσκηση και πέρσι, που κόπηκα. Αλλά, θα ήταν αποτέλεσμα καλής στιγμής, καλής ιδέας, κι όχι τόσο "χτισμένης" ικανότητας, κατεκτημένης γνώσης κι εμπειρίας. Όχι, δεν κατέκτησα το αντικειμένο μου, δεν κατακτιέται ποτέ, αλλά τώρα, που έχω μια απόσταση μερικών ωρών από αυτό που έδειξα, αρχίζω να καταλαβαίνω. Να καταλαβαίνω οτι όλα αυτά, η ιδέα, οι επιπρόσθετες μικρές ιδέες που ήρθαν μετά, οι επιλογές, η καθοδήγηση της παρτενέρ, η υλοποίηση, δε θα μπορουσαν να έχουν συμβεί δύο χρόνια πριν. Τα έκανα και τότε, σύμφωνοι, αλλά όχι σε αυτό το επίπεδο, όχι με αυτό το βαθμό δυσκολίας. Συνέβησαν τώρα και με αυτόν τον τρόπο, γιατί τώρα μπορούσα, τώρα ήμουν ικανός. Τουλάχιστον, ελπίζω να είναι έτσι...

(Μόλις τώρα συνειδητοποιώ οτι, άν δεν ήταν το blog, την τελευταία παράγραφο δε θα την είχα σκεφτεί!)

Ήταν μαγικά αυτά τα πέντε - επτά λεπτά. Ήταν μαγικά, γιατί τα έζησα με το ελάχιστο του άγχος για το τι βλέπουν από κάτω, τα απόλαυσα παράλληλα με την απόλυτη συγκέντρωση. Ακούγεται οξύμωρο, το φαντάζομαι. Μαζί με τον απόλυτο (σχεδόν, δεν είμαι ο Αλ) έλεγχο του τι κάνω, τι λέω, πως είναι το σώμα μου, μπορούσα να ζήσω την απόλυτη ησυχία της αίθουσας, τις κρατημένες αναπνοές, τα καρφωμένα βλέμματα. Και πιστέψτε με, χωρίς το παραμικρό σημάδι, καταλαβαίνεις τι βλέμματα είναι αυτά, το νοιώθεις. Τα εισέπραξα, τα έζησα πιο ζωντανά από κάθε άλλη φορά.

Θα ήθελα να είναι κάποιος εκεί να με δει, όχι μόνο η τάξη.
Αν όντως έχω κατακτήσει κάτι, ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία στο μέλλον.

Desperately seeking Frank

2004-11-01T14:03:00.000+02:00

Ψάχνω εδώ και μέρες να βρω το ρόλο, μήπως τον είδε κανείς;
Καλό μήνα, κι αν δείτε το Φρανκ, στείλτε ένα msg, είναι ψιλοεπείγον ;-)

Βαγγελάκη, δεν ξέρεις εσύ...

2004-10-30T09:30:00.000+03:00

Δεν ήμουν μπροστά, έχω ακούσει την ιστορία περίπου 5.764 φορές.

Αρχή μπασκετικής σεζόν 92-93, όπερ σημαίνει Οκτώβριος, άντε Νοέμβριος. Στην πρεμιέρα η νεοφώτιστη Δάφνη (αυτό Ξανθίππη σημαίνει οτι μόλις είχε ανέβει από την Α2 κατηγορία στην Α1, άρα ήταν αδύναμη ομάδα) υποδεχόταν στο γήπεδο της τον πρωταθλητή της περιόδου 91-93 Ολυμπιακό. Στο σπίτι του Βαγγέλη, μερικοί από τους φίλους του έχουν μαζευτεί να δουν το ματς, με απαραίτητη προσθήκη σε όλα αυτά τον πατέρα του, Γιώργο, για τους φίλους Τσάρλι. Κάνεις Ολυμπιακός, μόνο Παναθηναϊκοί, στο πιο βαζελικό κι αντιγαύρικο σπίτι που έχω δεί.

Ο Τσάρλι κάθεται πάντα σε μια γωνιά, μόνος του, καπνίζει και σπάνια μιλάει, μία στις τόσες. Το ματς, αντί για περίπατο του Ολυμπιακού, εξελίχθηκε σε σούπερ ντέρμπι, το οποίο προς μεγάλη χαρά όλων κέρδισε στην παράταση η Δάφνη. Κάποια στιγμή στα τελευταία λεπτά, κι ενώ το ματς είναι σε τεντωμένο σχοινί, η Δάφνη κερδίζει φάουλ και δύο βολές. Για την ακρίβεια, μία συν μία (αυτό Ξανθίππη σημαίνει οτι για να σουτάρει ο παίκτης και τη δεύτερη βολή, πρέπει να βάλει την πρώτη, αλλιώς χάνει το δικαίωμα για δεύτερη, γεγονός που άγχωνε τους παίκτες). Τις βολές θα εκτελούσε ο Γιαννόπουλος (όχι ο Γιάννης), γεγονός που προκάλεσε τη δυσφορία όλων, καθώς ο συγκεκριμένος δεν είχε και την καλύτερη φήμη σε αυτό.

-Βαγγέλη, γιατί κάνετε έτσι;
-Ασε με, ρε Γιώργο, ο μαλάκας δε βάζει ποτέ βολές.
-Βαγγελάκη, δεν παίζει ρόλο, δεν ξέρεις εσύ. Στα κρίσιμα δεν μετράνε τα ποσοστά, η προσωπικότητα μετράει. Αυτός, φαίνεται, είναι σοβαρό παιδί, εγώ δεν τον ξέρω, αλλά αυτά που λέτε είναι μαλακίες, είναι σοβαρός, έχει σοβαρή φάτσα, θα τις βάλει.

Ο Γιαννόπουλος, με μούτρα καταγχωμένα, σκάει την μπάλα, σουτάρει και, μέσα σε πανηγυρισμούς, ευστοχεί στην πρώτη βολή. Αφου καταλαγιάσει ο θόρυβος και πριν σουτάρει τη δεύτερη, ο Τσάρλι προλαβαίνει και σχολιάζει με ύφος.

-Βαγγελάκη, στο'πα, είναι σοβαρό παιδί, φαίνεται από τη φάτσα του, λέτε κι οτι ξέρετε μπάσκετ, δεν κατάλαβες οτι θα τις βάλει;

Ο Γιαννόπουλος, με αέρα από την πρώτη βολή, εκτελεί τη δεύτερη κι αστοχεί. Πριν προλάβει να μιλήσει κανείς, ο Τσάρλι σηκώνεται, δείχνει την οθόνη και λέει εκνευρισμένος.

-Από τη μούρη σε κατάλαβα, ρε πούστη, οτι είσαι μαλάκας!!!

Τα χρόνια πέρασαν, αρχίσαμε σιγά-σιγά να λέμε τον μπαμπά, Μπάρμπα-Τσάρλι, και το γιό, τον Βαγγέλη, σκέτο Τσάρλι. Υπάρχουν άπειρες ιστορίες του Μπάρμπα-Τσάρλι, τρέλλας και γέλιου που κατά καιρούς ξαναλέμε και γελάμε με τις ώρες. Θα συνεχίσουμε, ίσως όμως με έναν κόμπο στο λαιμό, από'δω και πέρα.

Καλό ταξίδι, Μπάρμπα-Τσάρλι

Ποιός θύμωσε τον Δία;

2004-10-28T13:10:00.000+03:00

Δεν ξέρω τι γίνεται στην υπόλοιπη Αθήνα, αλλά τόσο δυνατές βροντές δεν έχω ξανακούσει στη ζωή μου...

Τρεις και πέντε...

2004-10-27T13:07:00.000+03:00

Νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε
και σκέπασέ με
Νύχτωσε, νύχτα, νύχτωσε
και παρηγόρησέ με

Bad or good timing?

2004-10-26T01:48:00.000+03:00

Σκεφτόμουν πως θα ήταν αν αυτή η ιστορία με τα blogs συνέβαινε πριν από μερικά χρόνια, τότε που ήμουν όλη τη μέρα μπροστά σ'ένα pc. Πόσο συχνά θ'ανέβαζα, πόσους θα διάβαζα και γενικά αν και πόσο θα είχα κολλήσει. Αν μου άρεσε, βέβαια, γιατί κανείς δεν ξέρει πως θα είχα βρεί την όλη ιστορία τότε. Πάντως, αν μου άρεσε, πιθανότατα θα ανέβαζα όλα τα κουλά που περνάνε απ'το μυαλό μου όλη τη μέρα. Ίσως να'ναι καλύτερα έτσι, για όλους ;-)

Either way, ευχαριστώ όλους όσους με διάβασαν και μπήκαν στον κόπο να ρίξουν κι ένα comment.
Η αγάπη σας μου δίνει κίνητρο και δύναμη για να συνεχίσω (πάντα ήθελα να το πω αυτό, κλαίω από τα γέλια, ελπίζω να κάνετε το ίδιο :-))))))))))))

Τα λέμε

Champions' Greek

2004-10-24T23:37:00.000+03:00

Πειράζει που, παρ'όλο που είμαι Ολυμπιακός, χάρηκα πολύ με τα σημερινά;
Έχασε ο Παναθηναϊκός στην Κέρκυρα, εμείς πήραμε 1-1 με το ζόρι από τη Χαλκηδόνα, η ΑΕΚ πέρασε μόνη πρώτη νικώντας 4-1 την Καλλιθέα μπροστά σε 35.000 καλατραβιστές. Γελάσαμε και το βράδυ με το ΠΑΟΚ - Άρης (γειά σου, Ηλία, γίγαντα) και κάπου εκεί μας τελείωσε η αγωνιστική. Γαμάτα!!!

Γαμάτα, μόνο και μόνο γιατί, έστω για μία αγωνιστική είχα την εντύπωση οτι είδα ένα πρωτάθλημα. Πρωτάθλημα κανονικό, από αυτά που όλοι χάνουν βαθμούς, όλοι μπορεί και να διασυρθούν, να αδικηθούν από ένα φάλτσο σφύριγμα ή μια γυναίκα. Εννοείται ότι δεν γίναμε Premier League, απέχουμε πολλά χρόνια, ίσως και να μη γίνουμε ποτέ, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα. Το θέμα είναι οτι, με αυτά που βλέπαμε τόσα χρόνια στους εγχώριους αγώνες, είχαμε ξεχάσει γιατί αγαπάμε την μπαλίτσα. Την αγαπάμε γιατί άπαξ και σφυρίξει το κοράκι, όλα μπορούν να γίνουν. Η μοναδική χώρα που δε συνέβαινε αυτό ήταν η Ελλάδα. Κάθε Κυριακή, ή έτσι ή αλλιώς, οι δύο μεγάλοι θα κέρδιζαν, μέχρι να έρθει η αγωνιστική και να παίξουν μεταξύ τους.

Ε, πολύ γουστάρω που φέτος έχουν ήδη, στην 5η αγωνιστική, μια ήττα και μια ισοπαλία ο καθένας. Κι όχι σε ντέρμπι, οι αντίπαλοι που δεν κατάφεραν να κερδίσουν ήταν η Ξάνθη, το Αιγάλεω, η Κέρκυρα κι η Χαλκηδόνα. Η ΑΕΚ έκανε το διπλό στον Ηρακλή, πήρε και την Καλλιθέα στο ΟΑΚΑ κι έτσι απλά, που θα έλεγε κι ο μέγιστος Γιάννης Αργυρίου, η βαθμολογία είναι η εξής:
1. ΑΕΚ 13
2. Ξάνθη 10
3. Παναθηναϊκός 10
4. Χαλκηδόνα 10
5. Ολυμπιακός 10
6. Αιγάλεω 9
7. ΠΑΟΚ 8
8. ΟΦΗ 7

Ωραία δεν είναι; Δεν είναι ωραίο να μην βλέπεις στην κορυφή, ΠΑΟ και ΟΣΦΠ με 15 ο καθένας; Δεν είναι ωραίο ο 8ος να είναι μόνο δυο νίκες από τον πρώτο; Θα μου πείτε αυτά συμβαίνουν γιατί σέρνονται ή γιατί δεν τους σπρώχνουν οι διαιτητές κι άλλα πολλά. Δε με νοιάζει, άλλη κουβέντα αυτή. Με νοιάζει να επανέλθω στα παλιά. Τότε που μια νίκη ήταν σημαντική, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Και ήταν γιατί, όπως σε όλες τις χώρες του κόσμου, κανείς δε σου έδινε τους 3 πόντους με την έναρξη. Τους κέρδιζες παίζοντας μπάλα. Και, καμιά φορά, τους έχανες.

Γι'αυτό το καμιά φορά, που έγινε πάλι, χάρηκα σήμερα.

Ανέβα, επιτέλους

2004-10-22T13:39:00.000+03:00

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Είναι το τρίτο post που γράφω. Το πρώτο ήταν και η αρχική ιδέα και είχε τίτλο "Αντί προλόγου". Το δεύτερο είχε τίτλο "Start me up", ανέφερε λίγο το πρώτο, ξεκινούσε αμήχανα και κατέληγε σε μια ωραία ιστορία για τη μάνα μου και τη σχέση της με τα πατζούρια. Αμφότερα δεν ανέβηκαν ποτέ, γιατί, σε ένα από τα "Save as Draft" που έκανα, χάθηκαν οι παράγραφοι που είχα προσθέσει μετά το τελευταίο save. Τα πήρα με το site και με μένα και δε συνέχισα κανένα από τα δύο.

Επειδή, όμως, δεν είμαι της απογοήτευσης και του "τα παρατάω" και επειδή κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσει αυτή η απόπειρα (ξέρω οτι αδημονείτε), here we are again, που έλεγε κι ο γίγας Πουλικάκος στη "Λουφα και Παραλλαγή". Τι we δηλαδή, ένας κούκος μονάχος είμαι, μπροστά στο pc, μ'ένα τασάκι που θυμίζει μπολ με κορνφλέικς από γόπες. Τι να γράψω;

Ας είμαστε ειλικρινείς...

Δε μ'αρέσει καθόλου αυτό το φθινώπορο μέχρι τώρα. Τα πρώτα σημάδια ήρθαν αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς. Μέχρι τότε, ήμουν στο α-π-ό-λ-υ-τ-ο καλοκαίρι. Χωρίς διακοπές κι αγάπη, βέβαια, αλλά δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Με τη λήξη, λοιπόν, μέρα με τη μέρα η ανησυχία μεγάλωνε. Πως θα πάει αυτός ο χειμώνας; Υποτίθεται οτι Σεπτέμβριο - Οκτώβριο (γιατί τελικά δεν έχει μι αυτός;;;) θα ξεκαθάριζε το τοπίο, κάτι θα γινόταν, στην καλύτερη όλα μαζί. Αντ'αυτών έγινε το μοναδικό σίγουρο, πάω στη σχολή (ναί, ρε, πάω σε σχολή στα 28 μου, τραβάς κανα ζόρι;) και τίποτα από τα υπόλοιπα.

Το θέμα είναι οτι εγώ είμαι μια χαρά. Μεγάλη διάθεση, για δουλειά, πρόβες, σχέδια, είμαι σε καλή κατάσταση που λέμε, διανύω περίοδο φόρμας. Μέχρι κι έμπνευση έχω, ή μάλλον ελπίζω να έχω, γιατί οι ιδέες θα κριθούν εκ του αποτελέσματος. Που τη βρίσκω την όρεξη δεν ξέρω. Μάλλον αυθυποβολή είναι, κακά τα ψέμματα. Σε συνδυασμό, βέβαια, με την υπερβολική αισιοδοξία. Η μάνα μ'έριχνε κάθε μέρα στη μαρμίτα της αισιοδοξίας μέχρι τα 12. Τουλάχιστον.

Απλά φοβάμαι οτι οι happy-thoughts-when-u-lie-in-your-bed ίσως τελειώσουν. Σύντομα. Ή έχουν τελειώσει ήδη κι εγώ εφευρίσκω καινούργιες από ανάγκη. Κοιμάμαι και σκέφτομαι το μέλλον και αυτά που θέλω να'ρθουν και γράφω το παρόν στ'αρχίδια μου. Οι σκέψεις στο μέλλον, οι πράξεις κι η όρεξη στο παρόν; Δεν ξέρω. Κι έτσι να'ναι, μπράβο μου που το κάνω. Στο φινάλε, δε μ'αρέσει η μιζέρια κι η στεναχώρια, ακόμα κι όταν είναι αληθινές, ακόμα κι όταν είναι ξεκάθαρες, αναγκαίες. Κι όταν τις ζω, ποτέ δεν τις αφήνω να κρατάνε πολύ. "Έχω αποτύχει. Και μέχρι των επόμενο αγώνα έδωσα ό,τι είχα και δεν είχα για να προετοιμαστώ. Για να ξαναπροσπαθήσω και να αποτύχω πάλι, αλλά με μεγαλύτερη επιτυχία", ο μεγάλος Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ. Βέβαια, αυτός ήταν αήττητος από το 1993 μέχρι το 2001, αλλά καλά τα λέει.

Να συνεχίσω; Μπα, καλά είναι γι'αρχή. Άλλωστε, δε θέλω να νταουνιάσω κανέναν (σιγά το κοινό, μεγάλε), γιατι δεν είμαι, παραδόξως, στα ντάουν μου.
Τώρα που έγινε η αρχή, θα τα πούμε, ελπίζω.

Και P και S: Ξανθή, τί ήθελες ν'ακούσεις και κόλλησες στο "Βράχο";