Τι ρι νι νι, τι ρι νι νι νι

Πώς πέρασαν 18 χρόνια;
Σαν σήμερα το 1987 ξεκίνησαν όλα. Τίποτα δε θα'χε γίνει, δε θα'χε ακολουθήσει, αν δεν ήταν εκείνη η παρέα.
Και πάνω απ'όλα, αυτός. Με το υπόγειο βλέμα που σκότωνε, ο πρώτος "πρώτος" αυτής της χώρας. Ο πρώτος που πήρε τους άλλους απ'το χέρι στα δύσκολα. Μόνο που, κι ας μην το'ξερε τότε, πήρε απ'το χέρι όλους όσοι ακολούθησαν κι ακολουθούν ακόμα. Αυτός άνοιξε το δρόμο, σε όλους και σε όλα.Και, γαμώτο, δεν τον συμπάθησα ποτέ. Ποτέ, όμως. Μάλλον τον αντιπαθούσα. Αλλά, ελπίζω οτι μπόρεσα τόσα χρόνια να ξεχωρίζω την αναγνώριση από την συμπάθεια.
Κι, όταν μπήκε με τη δάδα στο χέρι στο ΟΑΚΑ, ανατρίχιασα. Κι, όταν, μετά από μια παύση λίγων δευτερολέπτων, άρχισε να τρέχει, έβαλα τα κλάματα. "Ελα, ρε Νικόλα, γίγαντα". Αυτό το τρέξιμο θα το αναγνώριζα ανάμεσα σε χιλιάδες, όσα χρόνια κι αν είχαν περάσει.

Πάντα πίστευα οτι εκείνη η μέρα ήταν από τις πιο σημαντικές στην σύγχρονη ιστορία της χώρας. Βαριέμαι να γράψω τους λόγους, τους έχω πεί τόσες φορές. Με ψυχρή λογική, ήταν πολύ πιο εύκολο από πολλά που ακολούθησαν. Αλλά, είχε μια δυσκολία που δεν είχε καμία μελλοντική επιτυχία. Ήταν ο πρώτος οργασμός μιας χώρας που δεν είχε τελειώσει ποτέ. Οι επόμενοι είχαν πολλά εμπόδια να περάσουν. Αλλά, είχε ήδη συμβεί μια φορά. Οπότε, γιατί να μην ξαναγίνει; Και μόνο αυτή η σκέψη ήταν αρκετή...

Το "Είμαστε πια πρωταθλητές" το θυμάστε. Τους υπόλοιπους στίχους;

"Βγαίνω μια βόλτα στην Αθήνα
και βλέπω φάτσες γελαστές.
Θα ξανάρθει η ρουτίνα,
θα ξανάρθουνε βροχές.
Θα ξανάρθει η ρουτίνα,
μα κάτι άλλαξε από χθες.

Δεν ήταν μάγια και κατάρες
που δεν κερδίζαμε ποτέ.
Ήμασταν πάντοτε παιχτάρες,
μα δεν αλλάζαμε μπαλιές.
Ήμασταν πάντοτε ψυχάρες,
μα δεν πιστεύαμε ποτέ."

Το ρεφρέν το τραγουδούσαν παιδιά. Αυτά που πολλά χρόνια αργότερα ο Σαββόπουλος τραγούδησε ως "Τα χρυσά παιδιά του Γκάλη". Και τα παιδιά μεγάλωσαν. Κι, αφού μεσολάβησαν κι άλλα πολλά, μας έφεραν στη Λισαβώνα.
Κι αν κάποιος άξιζε να μπει σφήνα στις φωτογραφίες με το κύπελλο, είναι αυτός. Εγω τον βάζω πάντα, στην άκρη.