For what is a man? What has he got? If not himself, then he has naught.

Τρίτη, Ιουνίου 14, 2005

Τι ρι νι νι, τι ρι νι νι νι

Πώς πέρασαν 18 χρόνια;
Σαν σήμερα το 1987 ξεκίνησαν όλα. Τίποτα δε θα'χε γίνει, δε θα'χε ακολουθήσει, αν δεν ήταν εκείνη η παρέα.
Και πάνω απ'όλα, αυτός. Με το υπόγειο βλέμα που σκότωνε, ο πρώτος "πρώτος" αυτής της χώρας. Ο πρώτος που πήρε τους άλλους απ'το χέρι στα δύσκολα. Μόνο που, κι ας μην το'ξερε τότε, πήρε απ'το χέρι όλους όσοι ακολούθησαν κι ακολουθούν ακόμα. Αυτός άνοιξε το δρόμο, σε όλους και σε όλα.Και, γαμώτο, δεν τον συμπάθησα ποτέ. Ποτέ, όμως. Μάλλον τον αντιπαθούσα. Αλλά, ελπίζω οτι μπόρεσα τόσα χρόνια να ξεχωρίζω την αναγνώριση από την συμπάθεια.
Κι, όταν μπήκε με τη δάδα στο χέρι στο ΟΑΚΑ, ανατρίχιασα. Κι, όταν, μετά από μια παύση λίγων δευτερολέπτων, άρχισε να τρέχει, έβαλα τα κλάματα. "Ελα, ρε Νικόλα, γίγαντα". Αυτό το τρέξιμο θα το αναγνώριζα ανάμεσα σε χιλιάδες, όσα χρόνια κι αν είχαν περάσει.

Πάντα πίστευα οτι εκείνη η μέρα ήταν από τις πιο σημαντικές στην σύγχρονη ιστορία της χώρας. Βαριέμαι να γράψω τους λόγους, τους έχω πεί τόσες φορές. Με ψυχρή λογική, ήταν πολύ πιο εύκολο από πολλά που ακολούθησαν. Αλλά, είχε μια δυσκολία που δεν είχε καμία μελλοντική επιτυχία. Ήταν ο πρώτος οργασμός μιας χώρας που δεν είχε τελειώσει ποτέ. Οι επόμενοι είχαν πολλά εμπόδια να περάσουν. Αλλά, είχε ήδη συμβεί μια φορά. Οπότε, γιατί να μην ξαναγίνει; Και μόνο αυτή η σκέψη ήταν αρκετή...

Το "Είμαστε πια πρωταθλητές" το θυμάστε. Τους υπόλοιπους στίχους;

"Βγαίνω μια βόλτα στην Αθήνα
και βλέπω φάτσες γελαστές.
Θα ξανάρθει η ρουτίνα,
θα ξανάρθουνε βροχές.
Θα ξανάρθει η ρουτίνα,
μα κάτι άλλαξε από χθες.

Δεν ήταν μάγια και κατάρες
που δεν κερδίζαμε ποτέ.
Ήμασταν πάντοτε παιχτάρες,
μα δεν αλλάζαμε μπαλιές.
Ήμασταν πάντοτε ψυχάρες,
μα δεν πιστεύαμε ποτέ."

Το ρεφρέν το τραγουδούσαν παιδιά. Αυτά που πολλά χρόνια αργότερα ο Σαββόπουλος τραγούδησε ως "Τα χρυσά παιδιά του Γκάλη". Και τα παιδιά μεγάλωσαν. Κι, αφού μεσολάβησαν κι άλλα πολλά, μας έφεραν στη Λισαβώνα.
Κι αν κάποιος άξιζε να μπει σφήνα στις φωτογραφίες με το κύπελλο, είναι αυτός. Εγω τον βάζω πάντα, στην άκρη.

Like anyone cares... ;-)

Η αλήθεια είναι οτι απέκτησα καινούργιο pc και adsl εδώ και τρεις μήνες. Αλλά, επειδή έτρεχα διαρκώς με πρόβες ;-)))))))) δεν το αποφάσισα να επιστρέψω.
Τώρα που το σκέφτομαι, βέβαια, ήταν καλή περίοδος για να γράφω, είχα ωραία πράγματα να διαβάσετε. Ας είναι.
Τα αφιερώματα των εφημερίδων στο Euro μ'έκαναν να θυμηθώ οτι ήταν η τελευταία αναφορά μου στο blog. Οπότε, λέω να συνεχίσω.
Φαντάζομαι οτι καταλάβατε με τι...
Stay tuned, if you'd like

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 03, 2004

Κόκκινο - πράσινο

Λατρεύω το ποδόσφαιρο. Λατρεύω γενικά να πηγαίνω στο γήπεδο. Μάλλον τα αγαπώ περισσότερο κι απ΄την ομάδα μου.
Δε θα κάτσω να επιχειρηματολογήσω υπέρ της μπάλας και των ομαδικών σπορ. Το έχω κάνει τόσες φορές στη ζωή μου, που ακούγομαι πλέον σα χαλασμένη κασέτα. "If I had to explain, you would never understand", έλεγε μια παλιά διαμήμιση της Harley.

Με πατέρα αθλητικό συνάκτη (μισώ το αθλητικογράφος) και μάνα τρελλή γαυρίνα (και πριν γνωρίσει τον πατέρα), δεν είχα και πολλές επιλογές. Η ιεροτελεστία του γηπέδου υπήρχε από πάντα στη ζωή μου. Και κυριολεκτώ. Η μάνα μου έχει πάει έγκυος στον 6ο-7ο μήνα να δει Παναθηναϊκός - Ολυμπιακός, στη Λεωφόρο. Και περνώντας το τουρνικέ (αυτό, Ξανθίππη, είναι το περιστρεφόμενο κουβούκλιο, στον έλεγχο εισιτηρίων, που εξασφαλίζει, με ασφικτικό τρόπο, οτι πέρναει έκαστος τη φορά) κόλλησε η φουσκόμενη κοιλιά και υπήρξε ένας σχετικός πανικός. Ναι, το πρώτο μου ατύχημα ήταν στο γήπεδο, πριν καν γεννηθώ. (Δε θέλω αστειάκια του στιλ 'απο εκεί το έπαθες κτλ κτλ)

Έχω δει πολλά. Τα highlights του παλμαρέ είναι 2 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα μπάσκετ, 2 Παγκόσμια Πρωταθλήματα μπάσκετ, 2 Φάιναλ Φορ Ευρωλίγκας, 5 τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ, διάφορα που έχω δει στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης και της Αθήνας, και, φυσικά, προημιτελικό, ημιτελικό και τελικό στο Euro :-)
Μέσα σε όλα αυτά, ένα ήταν από πάντα το γεγονός που με συντρόφευε, κάθε χρονιά.
Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός and vice versa.

Η μητέρα των μαχών. Το ντέρμπι των αιωνίων. Ο αγώνας δίχως αύριο. Το παιχνίδι που παίζονται περισσότερα από τη νίκη και τους 3 βαθμούς. Κι άλλα τέτοια γραφικά κλισέ.

Κάθε χρόνο, από μικρό παιδί, περίμενα εκείνη τη μέρα. Ο φάδερ θα βρει εισιτήρια, η μάδερ κι εγώ θα ντυθούμε στα μπλέ ή στα μαύρα (ούτως ώστε να μην 'ανήκουμε' χρωματικά πουθενά) και θα πάρουμε το τρένο για Ειρήνη. Θα κάτσουμε στο κέντρο και εγώ για τις επόμενες δύο ώρες θα είμαι στη Ντίσνεϊλαντ ;-))) Τότε δεν υπήρχαν κενές ζώνες, υπήρχαν 70.000 εισιτήρια. Οι "φανατικοί" κάθονταν στα πάνω διαζώματα, ένθεν κι ένθεν. Μοιραία το υπόλοιπο γήπεδο γέμιζε από όλους, βάζελους και γαύρους. Οπότε, γύρω σου είχες 'και των δύο φυλών'. Θα πείτε, δεν έπεφτε ξύλο; Έπεφτε, αλλά μόνο ανάμεσα σε μαλάκες και σε τύπους που προκαλούσαν.

Εγώ, λοιπόν, μαγευόμουν. Καταρχάς, από το χορτάρι. Το πιο ωραίο πράσινο ever. Καμία σχέση με το χρώμα που βλέπεις στο γήπεδο. Μετά με όλα. Τα κασκόλ, την ιαχή στα συνθήματα, τα χρώματα, τις αποδοκιμασίες, τις φωνές, την ένταση, το ΟΑΚΑ να τρέμει κυριολεκτικά. Και το γκολ. Αυτό το ξέσπασμα, τον απίστευτο θόρυβο, τις άναρθρες κραυγές, τα σώματα να αγκαλιάζονται, χιλιάδες χέρια υψωμένα στον αέρα. Δε με θυμάμαι ποτέ να έχω άγχος ή να στεναχωριέμαι αν χάναμε. Θύμαμαι να είμαι πάντα χαρούμενος με αυτό που έζησα και το βράδυ να βλέπω τις φάσεις στην τηλεόραση, γιατί στο γήπεδο χάζευα τις κερκίδες ;-)

Μετά υπήρχε και το ΄γήπεδο με τον φάδερ'. Που σήμαινε δημοσιογραφικά θεωρεία, Καραϊσκάκη ή ΟΑΚΑ, κουβέντα για μπάλα και μετά στην εφημερίδα για να γράψει το ματς. Εκεί πρόσεχα περισσότερο το παιχνίδι, ήμουν λιγάκι 'γιός δημοσιογράφου' κι όχι ένα παιδάκι που λατρεύει απλά να βρίσκεται εκεί.

Μετά ήρθε η tv. Έγινε καθεστώς το να βλέπεις το Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός ζωντανά. Οι επισκέψεις αραίωσαν. Κι ήρθε πριν από 3 χρόνια το ματς που έδειχνε ο Alpha Digital και δεν είχα τρόπο να δω. Κι απόφασισα να πάω. Και τα θυμήθηκα όλα πάλι, κι αποφάσισα να πηγαίνω κάθε χρόνο.

Έτσι, το Σάββατο, θα είμαι πάλι εκεί, στο νέο Καραϊσκάκη, να δω το ντέρμπι των αιωνίων. Μόνο που είμαι ήδη ξενερωμένος. Δε θα έχει βάζελους. Όχι, δεν είμαι τύπος των επεισοδίων, ούτε τύπος που πάει να βρίσει και να πετάξει κέρματα. Αλλά, πως να το κάνουμε, σε αυτό το ματς, θες τους αντιπάλους εκεί. Να τους βλέπεις να κάνουν σα μανιακοί όταν βάλουν γκολ κι όλο το υπόλοιπο γήπεδο να είναι παγωμένο. Να τους βλέπεις παγωμένους όταν χάνουν κι ακούν όλο το γήπεδο να τους χλευάζει. Να ακούς διαμαρτυρίες όχι μόνο όταν δεν παίρνεις εσύ πέναλτι, αλλά κι όταν δεν παίρνουν αυτοί. Ν'ακούς το "Γαμιέται ο Θρύλος κι ο Πειραιάς" να διαδέχεται το "Γαμιέται ο ΠΑΟ κι η Λεωφόρος". Γιατί, από μικρός, για όλα αυτά μ'άρεσε το Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός. Τώρα θα δώ απλά 35.000 γάυρους τρελλαμένους. Δεν έχει ενδιαφέρον όταν είναι μόνοι τους. Είναι μάλλον άσχημο. Δε μ'αρέσει το κόκκινο, χωρίς το πράσινο.

Ξέρω οτι αν ερχόντουσαν βάζελοι θα είχαμε επεισόδια. Είναι σχεδον βέβαιο. Και χαίρομαι όταν σκέφτομαι οτι μπορεί και να περάσει η φετινή χρονιά χωρίς αυτά. Αλλά, το τίμημα είναι πολύ μεγάλο. Δεν είναι μπάλα αυτό, όπως δεν είναι μπάλα να έχει 20.000 αστυνομικούς. Μακάρι, σε κάποια χρόνια να έχουμε λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες για τα Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός που έχω δει. Αλλά, θα΄ναι μάλλον βαρετό. Θα επανέλθω στο θέμα μια μέρα, θα γράψω για το Euro. Αυτό που δεν έχω αποφασίσει είναι, αν θα είναι ένα μεγάλο ποστ ή πολλά και για τις δώδεκα μέρες που πέρασα εκεί, σαν ημερολόγιο ;-)
Το σίγουρο είναι οτι θα πάθετε πλάκα με τις φωτογραφίες. Αν μπορούσα να άνεβάσω και video...


Τετάρτη, Δεκεμβρίου 01, 2004

Thanx, family

Σίστερ εντ μάδερ ντοντ λάικ δε ΤΙΜ κομέρσιαλ, του.
Γιεςςςςς ;-))))

Σχετικά links

Διάβαζα τον αρκούδο, ακολούθησα το link και διάβασα το άρθρο σχετικά με τον Καζαντζίδη (ξέρω ότι όλοι τον αποκαλούν Στέλιο, αλλά αφού δεν τον ένοιωσα ποτέ τόσο κοντά, θα αρκεστώ στο επίθετο).
Αμέσως θυμήθηκα. Μου είχε στείλει η titania μέσω ICQ ένα παρόμοιο link. Πάνε τουλάχιστον 2 χρόνια. Είχε γράψει κάτι τέτοιο: "Διάβασέ το. Είναι υπερβολικός, αλλά πάνω-κάτω τα λέει καλά. Μερικά από αυτά τα έχω ακούσει να τα λες".

Έψαξα, το βρήκα.
Και τώρα σκέφτομαι οτι το θέλω μόνιμο "σχετικό link" στο blog.
Click, read and comment, if u'd like

ps Επίσης, σκέφτομαι ότι έχω να χορέψω πάνω από 2 χρόνια. Μεγάλωσα...

Τρίτη, Νοεμβρίου 30, 2004

Πριν 2 λεπτά

Η γιαγιά μου φτιάχνει να φάω. Εγώ σκέφτομαι και ακούω μουσική στο pc.
Κλειδιά στην πόρτα, μπαίνει η μάνα.
"Νόμιζα πως θα ήταν η μικρή", λέει η γιαγιά. "Που είναι;"
"Στην Εύη, πήγε μετά τη δουλειά, τρώνε".
Και προσθέτει, "πεινάω, μαμά"...




Το μυαλό ξυπνάει αμέσως τη μελωδία.
Ο Σταμάτης στο πιάνο, η Λίνα στους στίχους και η Τάνια στο μικρόφωνο.
"Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω..."

Και κλαις...

Συγνώμη...

...μπορώ να μη ξαναδώ τον τύπο της TIM να προσπαθεί να κρατήσει το ίδιο (ωραίο) χαμόγελο για 15 δευτερόλεπτα, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος;;;;

Όχι, ε;

ΟΚ, τουλάχιστον μπορείτε, σας παρακαλώ, να μη βγάλετε άλλο σποτάκι με το ίδιο creepy τέλος; Κι ας είμαι, απ'ότι φαίνεται, ο μοναδικός Έλληνας που βρίσκει ηλίθιο και αντιαισθητικό το να κρατάς την ίδια έκφραση στο πρόσωπό σου, όσο cute κι αν είναι.

Tα θέλω όλα, TIM, pls σεβάσου τη μειονότητα και θ'αλλάξω σύνδεση.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 29, 2004

Yeah, it's official...

..τα Χριστούγεννα έρχονται.
Άκουσα το "Last Christmas" στο ραδιόφωνο ΄-)

Τετάρτη, Νοεμβρίου 24, 2004

Χωρίς σειρά προτίμησης

Θέλω να ξυπνήσω...

...στο δικό μου σπίτι
...και να χαμογελάνε και οι δύο
...και το βράδυ να έχω πρόβα
...και σε δύο ώρες να έχω γύρισμα
...και το βράδυ να έχω πρεμιέρα
...και να έχω πάρει όλα τα σκεπάσματα από κάποια
...και να πετάω σε μερικές ώρες για Γερμανία να δώ την Εθνική στο Μουντιάλ
...και να φύγω ταξίδι
...και να είμαι στα Κύθηρα με τους φίλους μου
...και να είμαι στους Παξούς, όχι μόνος μου
...και να είναι Παρασκευή 13 Αυγούστου 2004 και να ξεκινάνε οι Ολυμπιακοί
...και να είναι Δευτέρα 5 Ιουλίου 2004 και να γυρνάω από τη Λισσαβώνα
...και να είναι μια μέρα στο Δεκέμβριο του 1993 και να πάω σχολείο
...και να έχω δίπλωμα και όλα τα χαρτιά που μου λείπουν
...και να πιω ένα καφέ μόνος μου
...και να βγώ στην τηλεόραση να βρίσω όσους απεχθάνομαι κι οι άλλοι θαυμάζουν
...και να έχω όλα τα τραγούδια που θέλω
...και να βαριέμαι να πάω στο θέατρο
...και το βράδυ να πάω σε συναυλία του Robbie
...και να είμαι σ'ένα νησί που μ'έχουν πάει
...και να νομίζω οτι την αγαπάω
...και να την αγαπάω
...και να τα'χω κάνει όλα
...και να θέλω άλλα τόσα

Κυριακή, Νοεμβρίου 21, 2004

Me and my Robbie, Part III

There was me and my Robbie...

Για το τέλος έλεγα να ανεβάσω μια συλλογή από στίχους και λόγια.
Βγήκε κάτι σαν τη ραψωδία Ζ της Ιλιάδας και κατέβηκε.
Θα αφήσω μόνο το "Come undone" (titania's favorite) και το "Me and my monkey".

1) Come undone

So unimpressed but so in awe
Such a saint but such a whore
So self aware so full of shit
So indecisive so adamant
I'm contemplating thinking about thinking
It's so frustrating just get another drink in
Watch me come undone


They're selling razor blades and mirrors in the street
Pray that when I'm coming down you'll be asleep
If I ever hurt you your revenge will be so sweet
Because I'm scum
And I'm your son
I come undone
I come undone


So rock and roll so corporate suit
So damn ugly, so damn cute
So well trained, so animal
So need your love, so fuck you all
I'm not scared of dying I just don't want to
If I stopped lying I'd just disappoint you
I come undone

So write another ballad
Mix it on a Wednesday
Sell it on a Thursday
Buy a yacht by Saturday
It's a love song
A love song
Do another interview
Sing a bunch of lies
Tell about celebrities that I despise
And sing love songs
We sing love songs
So sincere
So sincere


2)Me and My Monkey

There was me and my monkey
And with his dungarees and roller blades smoking filter tips
Reclining in the passenger seat of my super-charged jet black Chevrolet
He had the soft-top down (he liked the wind in his face)
He said 'Son, you ever been to Vegas?' I said 'no'
He said 'that's where we're gonna go - you need a change of pace'
And we hit the strip with all the wedding chapels and the neon signs
He said 'I left my wallet in El Segondo' and proceeded to take two grand of mine
We made tracks to The Mandalay Bay Hotel
Asked the bell boy if he'd take me and my monkey as well?
He looked in the passenger seat of my car and with a smile he said
'If your monkey's got that kind of money sir, then we've got a monkey bed!'


Me and my monkey
With a dream and a gun
I'm hoping my monkey don't point that gun at anyone
Me and my monkey
Like Butch and the Sundance Kid
Trying to understand why he did what he did
Why he did what he did


We got the elevator, I hit the 33rd floor
We had a room up top with the panoramic views like nothing you'd ever seen before
He went to sleep in the bidet and when he awoke
He ran his little monkey fingers through yellow pages
Called up some escort services and ordered some okey doke
Forty minutes later there came a knock at the door
In walked this big bad ass baboon into my bedroom with three monkey whores
'Hi! My name is Sunshine - these are my girls
Lace my palm with silver baby and oh yeah, they'll rock your world'
So I watched pay-per-view and polished my shoes and my gun
Was diggin' old Kurt Cobain singing 'bout lithium
There came a knock at the door and in walked Sunshine
'What's up? You'd better get your ass in here boy, your monkey's having too much of a good time!'


Me and my monkey
Drove in search of the sun
Me and my monkey
Don't point that gun at anyone
Me and my monkey
Like Billy The Kid
Trying to understand why he did what he did
Why he did what he did


Got tickets to see Sheena Easton, the monkey was high
Said it was a burning ambition to see her before he died
We left before encores, he couldn't sit still
Sheena was a blast baby but my monkey was ill
We went to play black-jack, kept hitting twenty three
Couldn't help but notice this Mexican just staring at me
Or was it my monkey? I couldn't be sure
It's not like you'd never seen a monkey in rollerblades and dungarees before
Now don't test my patience 'cause we're not about to run
That's a bad ass monkey boy and he's packing a gun
'My name is Rodriguez', he says with death in his eye
'I've been chasing you for a long time amigos, and now your monkey's gonna die!'


3) Τελευταία ατάκα, πριν το "Angels" και το τέλος της συναυλίας

"I know I've said it before, but I am gonna get old and I'm getting older. I want you to come with me. You've watch me grow up so far, I wanna get old with you lot. Please, please, don't leave me. This is Angels..."


Kι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.